– การอพยพจากเทือกเขาอัลไตต้องเดินทางไกลมาก ผ่านทะเลทรายกว้างใหญ่ทุรกันดาร จึงไม่น่าเป็นไปได้ หรือถ้าเป็นไปได้ก็คงจะเหลือผู้รอดชีวิตไม่มากนัก

  แนวคิดนี้เชื่อว่า ถิ่นเดิมของชนชาติไทยอยู่บริเวณซึ่งปัจจุบันเป็นมณฑลหยุนหนาน เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง  และมณฑลกว่างตงของจีน  ตอนเหนือเวียดนาม  รัฐชานของพม่า  และรัฐอัสสัมของอินเดีย

            อาร์ซิยอลด์  รอสส์  คอนคูน  ( Archibale  Ross  Colqhoun ) เป็นผู้เสนอแนวคิดนี้  ใน พ.ศ. 2426

            แนวคิดนี้ได้รับการยอมรับสืบต่อมาในหมู่นักวิชาการไทยและต่างประเทศ เช่น พระยาประชากิจกรจักร  พันตรี เอช.  อาร์.  เดวีส์  ( H.  R. Davies ) วิลเฮล์ม  เครดเนอร์ ( Wilhelm  Credner )  ศาสตราจารย์วิลเลียม  เจ  เกดนีย์  ( William  J.  Gedney )  ศาสตราจารย์ขจร  สุขพานิช  รวมทั้งนักวิชาการจีน  เช่น  ศาสตราจารย์เจียงอิ้งเหลียง และศาสตราจารย์เฉินหลวี่ฟ่าน

            หลักฐานที่สำคัญซึ่งเป็นพื้นฐานของแนวคิดนี้  คือ  หลักฐานทางด้านมานุษยวิทยากับหลักฐานทางด้านภาษาศาสตร์  เป็นหลักฐานที่ได้มาจากการศึกษาการตั้งถิ่นฐาน  วิถีการดำรงชีวิตในกลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลไทย  พบว่า  ชนกลุ่มนี้ตั้งถิ่นฐานกระจายเป็นบริเวณกว้างทางตอนใต้ของจีน ลักษณะวัฒนธรรมชนชาติไทยจะสัมพันธ์กัน

สรุปได้ว่า  แนวคิดนี้เป็นแนวคิดที่เป็นที่มีหลักฐานทางโบราณคดี  ประวัติศาสตร์ นิรุกติศาสตร์ สนับสนุน  จึงเป็นแนวคิดที่เป็นที่ยอมรับมากที่สุดร่วมกันในหมู่นักวิชาการ