แนวคิดนี้เชื่อว่าถิ่นเดิมของชนชาติไทยอยู่ในบริเวณที่ปัจจุบันเป็นมณฑลซื่อชวน  ฉ่านซี   หูเป่ย์ อานฮุย หูหนาน เจียงซี แล้วจึงอพยพมาทางตอนใต้ของจีน และค่อยอพยพลงมาสู่คาบสมุทรอินโอจีนและประเทศไทย

ศาสตราจารย์แตเรียง เดอ ลาคูเปอรี ( Terrien de Lacouperie ) เป็นผู้ริเริ่มแนวคิดนี้

นักวิชาการไทยหลายท่านสนับสนุน ได้แก่  สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาดำรงราชานุภาพ หลวงวิจิตรวาทการ  ( กิมเหลียง วัฒนปฤดา )  พระบริหารเทพธานี   และพระยาอนุมานราชธน  ( ยง เสถียรโกเศศ )

หลักฐานที่ใช้ในแนวคิดนี้มาจากหลักฐาน 3 แหล่งด้วยกัน ได้แก่ หลักฐานประเภทภาษาศาสตร์ ความคล้ายคลึงกันด้านภาษา หลักฐานเอกสารจีน ที่นักวิชาการตีความว่า  ชนชาติที่ปรากฏในเอกสารจีนน่าจะเป็นชนชาติไทย

แต่อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันนักวิชาการส่วนใหญ่ไม่ยอมรับแนวคิดดังกล่าวนี้เนื่องจาก

–  พื้นฐานทฤษฎีมาจากการตีความภาษาในเอกสารจีนร่วมกับหลักฐานทางด้านภาษาและความคล้ายคลึงของวัฒนธรรม  แต่ว่ามีเหตุผลน้อยเกินไปในด้านความคล้ายของภาษา  และขนบธรรมเนียมประเพณี เป็นสิ่งที่สามารถถ่ายทอดกันระหว่างกลุ่มชนได้